زندگی در ایران امروز,هر روز بیشتر از دیروز به یک تراژدی اجتماعی بدل میشود. براستی جامعه به چه منظور تشکیل شده؟ فلاسفه ی بسیاری در طول تاریخ در پی پاسخ دادن به این سوال بوده اند. چرا انسان باید رنج پذیرش جبر دولت و نیز مقتضیات زندگی اجتماعی را پذیرا باشد؟ لزوم در جامعه زیستن براستی چیست ؟
جدای از مباحث و مکاتبی که در توجیه این مهم و نیز بررسی منشا حاکمیت دولت در طول تاریخ پدید آمده اند,همه ی ما با اندکی دقت در رفتار های اجتماعی مان درمیابیم که هدف اصلی ما از زیستن در اجتماع,رفع نیاز هامان است. همه ی ما اگر به فعالیت اجتماعی دست میزنیم,در واقع در پی ارتفاع نیازی از نیازها ی مادی و معنوی خود هستیم.
در این میان چنانچه جامعه و دولت از روی ناتوانی یا بی میلی حداقل نیاز های هر یک از مارا تامین نکند,در واقع تعهد اخلاقی ما به نظم مدنی و سیاسی حاکم بر جامعه از میان خواهد رفت. تا زمانی که محرومین در اقلیت اند,دولت با سلاح و با ابزار های قهر آمیز,ثبات را از طرق قهر آمیز برقرار خواهد کرد. اما زمانی که توده ی عظیمی از محرومین(محروم چه از حقوق مادی همچون نیاز های اولیه,و چه از حقوق معنوی همچون آزادی های فردی,آزادی بیان و...)اکثریت جامعه را به خود اختصاص دهند,آنگاه ناتوانی دولت در مدیریت جامعه به امری مشهود بدل میشود و اینگونه مشروعیت دولت از میان میرود. زمانی که دولتی مشروعیت خود را از دست دهد,حاکمیت برای رهبران آن پر هزینه خواهد شد و اینگونه ما شاهد افول قدرت دولت در میان شهروندانش هستیم.
این مسئله ای است که در ایران امروز,مصداقی بارز دارد. حکومت جمهوری اسلامی ایران نه در تامین نیاز های مادی توانایی و یا عزمی برای اقدام مثمر ثمر دارد,و نه حاضر به پذیرش حقوق معنوی شهروندان خود است. زیستن تحت حاکمیت جمهوری اسلامی,هم امکان حیات مادی را از فرد صلب میکند,و هم ابتدایی ترین آزادی های فردی و اجتماعی اورا.
از این رو,سوسیال دموکراسی,به عنوان ایده ای که منادی ایجاد عدالت مادی اجتماعی و نیز حاکمیت ارزش های لیبرال دموکرات در ابعاد فرهنگی و سیاسی است,به نوعی معرف ریشه دار ترین آرمان های عینی و واقعی ملت ایران در شرایط امروز است.
سوسیالیسم مارا متعهد میکند تا برای باز توزیع ثروت اجتماعی و حتی فراتر از آن,اصلاح روابط اجتماعی حین تولید برای نفی سلطه ی دولت,به عنوان بزرگترین کارفرما,و نیز سرمایه داران که با معاونت دولت در طی سال های اخیر ظالمانه ترین قواعد را در شرایط کار بر کارگران و کارمندان و زحمتکشان تحمیل نموده اند,بکوشیم.
از سوی دیگر,سوسیال دموکرات ها,خود را به دموکراسی پارلمانی متعهد میدانند و معتقد اند که شکل قابل پذیرش دموکراسی را نمیتوان نفی نمود. ممکن است بسیاری این شکل از دموکراسی را منادی سلطه ی طبقاتی بدانند,اما واقعیت این است که مدرن ترین شیوه ی حکومت که تا به امروز در جهان وجود داشته,دموکراسی پارلمانی چند حزبی بوده است. دیکتاتوری تک حزبی,از دید سوسیال دموکرات ها شیوه ای مردود در حکومت است که پویایی سیاسی را از نظام سیاسی میگیرد. علاوه بر این,چنین سیستمی حتی اگر منادی ارزش های والای سوسیالیستی باشد,رفته رفته به ابزاری برای بسط سلطه ی گروهی از افراد بر تمام توده ی مردم بدل خواهد شد,امری که در اتحاد جماهیر شوروی رخ داد و عملا به لکه ی ننگی بدل شد که دامان نام سوسیالیسم را به خود آلود.
باری,ما که عده ای از دانشجویان ایرانی ساکن در کشور هستیم,چندی است که نام دانشجویان سوسیال دموکرات ایران(Iranian Social Democrat Students ISDS)را بر خود نهاده ایم و مصممیم تا در راستای تحقق سیستمی دموکرات در ایران,سیستمی که حزب مورد علاقه ی ما بتواند در قالب آن مدعی قدرت شود,کوشا باشیم.
هر چند ISDS هنوز به تشکلی پر عضو و پر تحرک در ایران بدل نشده و نتوانسته تا در راستای اهدافش به اقدامات عملی دست بزند,اما همه ی ما امیدواریم تا بتوانیم با کمک های فکری و عملی تمام عزیزان که دل در گرو ی بقای جمعی همه ی ایرانیان دارند,برای تحقق آرمان های خود بکوشیم.
در این راه ما با همه ی گروه هایی که به ارزش های دموکراتیک,و فرهنگ و نگرش متساهلانه و کثرت گرای آن ایمان داشته باشند,حاضر به همکاری میباشیم و نیز تعهد خود را به حزب سوسیال دموکرات ایران به عنوان منادی آرمان های سوسیال دموکراتیک حفظ میکنیم.
دوستانی که مایل باشند میتوانند در گروه ما در یاهو عضو شوند که لینک آن در قسمت پیوند های وبلاگ موجود است. منتظر نظرات امید بخش و اصلاح گر شما هستیم.
((سوسیالیسم بدون دموکراسی سوسیالیسم نیست,دموکراسی بدون سوسیالیسم هم دموکراسی نیست.))
درود بر سوسیال دموکراسی
ISDS
